Í september síðastliðinn missti ég vinnuna.
Það var föstudaginn 13. September.
Á morgun er aftur föstudagurinn 13. Sá fyrsti síðan ég missti vinnuna. Það eru semsagt 3 mánuðir síðan og ég hef ekki einu sinni byrjað að leita mér að nýrri vinnu.
Er ekki alheimurinn magnaður? Ég naut mín í vinnunni minni en innst inni var ég alltaf að óska þess að geta bara eytt deginum mínum í að skapa. Þvílíkt lúxus líf það væri. Vera bara eigin herra og búa til skartgripi allan daginn. Alheimurinn segir bara gjörðu svo vel fröken, hér er það sem þú baðst um.
Þar sem ég fékk uppsagnarfrest á launum þá ákvað ég að nýta tækifærið og einbeita mér af öllum lífs og sálar kröftum að Dálæti á meðan ég gat og sjá hve langt ég kæmist. Og ég verð að viðurkenna að ekki í mínum villtustu draumum bjóst ég við að það myndi ganga svona vel. Móttökurnar eru búnar að vera hreint út sagt lygilegar. Ég upplifi á hverjum einasta degi að langa einfaldlega til að gráta úr mér augun því ég er svo þakklát.
Það er ótrúleg tilfinning að eyða svona miklum tíma, orku, og fókus í eitthvað sem þig dreymir um að láta ganga upp… og svo gerist það allt í einu. Ég er búin að vera í 3 ár núna að gera skartgripi meðfram 100% starfi/skóla og hef alltaf upplifað það frekar eins og hobbý sem hefur hingað til aðeins greitt fyrir aðstöðuna mína og efnivið. Semsagt ekkert tímakaup og tækjabúnaður kemur allur úr eigin vasa.
Að sjá það allt í einu blómstra er ótrúlegt. Það er eins og allt sé að gerast í slow motion og ég trúi ekki eigin augum.
Ég er svo þakklát fyrir alla sem hafa staðið við bakið á mér og alla viðskiptavinina mína. Ég er þakklát fyrir alla sem hafa hjálpað mér einhvern hluta úr leiðinni hingað og alla þá sem höfðu og hafa trú á mér. Ég er þakklát fyrir þau sem keyptu skartgripi af mér þegar ég var rétt að byrja. Ég er þakklát fyrir ykkur sem eruð stanslaust að deila fyrir mig og peppa á samfélagsmiðlum. Ég er þakklát fyrir fólkið sem ég hitti þegar ég er á markaði sem hrósar mér fyrir vinnuna mína. Ég er þakklát fyrir þau sem taka eftir því hvað það fer mikil vinna í það sem ég geri. Ég er svo gríðarlega þakklát að ég veit bara ekki hvernig ég á að haga mér. Mér líður alltaf smá asnalega og það er eins og ég kunni ekki á þessar tilfinningar. En ég er soldið að vinna með fake it till you make it. Það er allt asnalegt þegar maður gerir það í fyrsta skiptið. En það er ákveðin fegurð í því.
Ég er algjörlega að reyna að njóta augnabliksins því maður veit aldrei hvað gerist á morgun. Ég ætla að njóta þess í botn á meðan vel gengur og halda áfram að skapa til að gleðja fólkið í kringum mig. Því það er það sem gefur mér kraftinn til að halda áfram. Ég er semsagt komin til að taka meira pláss og gera það sem ég ELSKA! Hvort það verður meðfram vinnu eða verkefnum kemur allt í ljós á næstu mánuðum.
Takk fyrir mig öll <3
Ykkar,
Guðdís