Uncategorized

Í september síðastliðinn missti ég vinnuna.

Það var föstudaginn 13. September.  

Á morgun er aftur föstudagurinn 13. Sá fyrsti síðan ég missti vinnuna. Það eru semsagt 3 mánuðir síðan og ég hef ekki einu sinni byrjað að leita mér að nýrri vinnu.

Er ekki alheimurinn magnaður?  Ég naut mín í vinnunni minni en innst inni var ég alltaf að óska þess að geta bara eytt deginum mínum í að skapa. Þvílíkt lúxus líf það væri. Vera bara eigin herra og búa til skartgripi allan daginn. Alheimurinn segir bara gjörðu svo vel fröken, hér er það sem þú baðst um.

Þar sem ég fékk uppsagnarfrest á launum þá ákvað ég að nýta tækifærið og einbeita mér af öllum lífs og sálar kröftum að Dálæti á meðan ég gat og sjá hve langt ég kæmist. Og ég verð að viðurkenna að ekki í mínum villtustu draumum bjóst ég við að það myndi ganga svona vel. Móttökurnar eru búnar að vera hreint út sagt lygilegar. Ég upplifi á hverjum einasta degi að langa einfaldlega til að gráta úr mér augun því ég er svo þakklát.

Það er ótrúleg tilfinning að eyða svona miklum tíma, orku, og fókus í eitthvað sem þig dreymir um að láta ganga upp… og svo gerist það allt í einu. Ég er búin að vera í 3 ár núna að gera skartgripi meðfram 100% starfi/skóla og hef alltaf upplifað það frekar eins og hobbý sem hefur hingað til aðeins greitt fyrir aðstöðuna mína og efnivið. Semsagt ekkert tímakaup og tækjabúnaður kemur allur úr eigin vasa.

Að sjá það allt í einu blómstra er ótrúlegt. Það er eins og allt sé að gerast í slow motion og ég trúi ekki eigin augum.

Ég er svo þakklát fyrir alla sem hafa staðið við bakið á mér og alla viðskiptavinina mína. Ég er þakklát fyrir alla sem hafa hjálpað mér einhvern hluta úr leiðinni hingað og alla þá sem höfðu og hafa trú á mér. Ég er þakklát fyrir þau sem keyptu skartgripi af mér þegar ég var rétt að byrja. Ég er þakklát fyrir ykkur sem eruð stanslaust að deila fyrir mig og peppa á samfélagsmiðlum. Ég er þakklát fyrir fólkið sem ég hitti þegar ég er á markaði sem hrósar mér fyrir vinnuna mína. Ég er þakklát fyrir þau sem taka eftir því hvað það fer mikil vinna í það sem ég geri. Ég er svo gríðarlega þakklát að ég veit bara ekki hvernig ég á að haga mér. Mér líður alltaf smá asnalega og það er eins og ég kunni ekki á þessar tilfinningar. En ég er soldið að vinna með fake it till you make it. Það er allt asnalegt þegar maður gerir það í fyrsta skiptið. En það er ákveðin fegurð í því.

Ég er algjörlega að reyna að njóta augnabliksins því maður veit aldrei hvað gerist á morgun. Ég ætla að njóta þess í botn á meðan vel gengur og halda áfram að skapa til að gleðja fólkið í kringum mig. Því það er það sem gefur mér kraftinn til að halda áfram. Ég er semsagt komin til að taka meira pláss og gera það sem ég ELSKA! Hvort það verður meðfram vinnu eða verkefnum kemur allt í ljós á næstu mánuðum.

Takk fyrir mig öll <3

Ykkar,

Guðdís

Hæ! Og sérstaklega þið sem hafið ekki hugmynd um það hver ég er!

Ég er búin að slá þessari færslu á frest í ca 2 ár, en nú tek ég af skarið. Vonandi verður þessi færsla sú fyrsta af mörgum þvi ég elska að deila ástríðum mínum og fróðleik með þeim sem vilja móttaka.

En fyrst, þá viljið þið kannski fá að vita hver ég er?

Ég heiti Guðdís, ég er manneskjan á bakvið Dálæti og er með ólæknandi sköpunardellu 🙂 Ég elska að búa til eitthvað úr engu og finna lausnir á hinum ýmsu vandamálum. Þetta hefur skilað sér í skemmtilegri starfsframablöndu og kokteilum af svo mörgum áhugamálum að ég næ ekki utan um þau.

Frá því 2010 hef ég verið í mjög tæknimiðuðum störfum. Tæknileg aðstoð fyrir einstaklinga og fyrirtæki, ráðgjafi og sölumanneskja á bæði einstaklings og fyrirtækjamarkaði og fengið að snerta á ýmsum flötum á því sviði og hef mikla ástríðu fyrir tækniheiminum. 

Þegar ég var 19 ára útskrifaðist ég sem naglafræðingur og í mörg ár var ég af og til að gera neglur í frítíma til að drýgja tekjur. Reynslan á því sviði hefur hjálpað mér mikið að þróast sem leirlistakona þar sem það tvennt á ýmislegt sameiginlegt.

Í fæðingarorlofi árið 2019 fór ég í nám í markþjálfun sem átti rosalega vel við mig og hefur reynst mér virkilega vel í að ná mínum markmiðum og finna út hvað það er sem ég raunverulega vil gera í lífinu ásamt því að aðstoða aðra við það sama.

Ég hef alltaf þurft að hafa mikið fyrir stafni þrátt fyrir að vera mikil introvert og oftar en ekki verður handavinna fyrir valinu. Ég hef líklega prófað alla handavinnu undir sólinni ásamt því að starfa í leikfélögum, vera virk í starfsmannafélögum og öðru viðburðarskipulagi. Ég er mikill matgæðingur og hélt á tíma uppi bloggi undir nafninu tilraunastofan þar sem ég deildi uppskriftum og húsráðum og bloggaði um málefni sem stóðu mér nærri.

Þegar ég var ólétt af eldri syni mínum, árið 2018 keypti ég mér Polymer leir í fyrsta skipti.  Ég tók heila helgi í að prófa allt mögulegt með misgóðum árangri en það náði mér ekki alveg. Síðan kom Covid…

Árið 2021 fæddist litli gaurinn okkar og ég ákvað að sigra heiminn í fæðingarorlofinu. Ég kláraði Keili háskólabrú og byrjaði að leira fyrir alvöru eftir að hafa dottið í svarthol internetsins og kynnst polymer leirsamfélaginu úti í heimi. Alveg óvart var ég óstöðvandi eyrnalokkamaskína og það allra besta er að fólk var til í að borga fyrir vörurnar mínar!

Ég fæ mikinn kjánahroll þegar ég skoða það sem ég föndraði fyrir 3 árum en það er ótrúlegt hvað manni getur farið fram þegar maður fær þráhyggju fyrir einhverju og getur ekki hætt. Á þessum 3 árum hef ég ótal sinnum viljað gefast upp en það þarf ótrúlega þrautseygju til að fara á móti straumnum og gera það sem manni langar, þrátt fyrir að aðrir hafi litla sem enga trú á því. Lukkulega fékk ég duglegan skammt af þrjósku í vöggugjöf og þegar einhver segir mér að ég geti ekki eitthvað, þá fyrst legg ég alvöru effort í það!

Skartgripir duttu í sundur, tilraunir mistókust hvað eftir annað. Vörurnar eru of dýrar, ég get ekki geðjast öllum þegar kemur að ofnæmisvöldum, stíl, litum og stærð. Ég er ekki að vaxa nógu hratt og ekki að selja nógu mikið. Markaðsefnið ekki nógu gott eða ég ekki nógu professional. Ég er ekki háskólamenntuð eða úr listamannafjölskyldu. Og ég er ekki menntaður gull- og/eða silfurmiður. 

Minnimáttarkenndin á það til að ná heljartökum á manni en það er líklega sætasti sigurinn að komast yfir hana og átta sig á því að ekkert sem þú ert að gera er til einskis. Það á að vera fullkomlega ásættanlegt í okkar samfélagi að klappa sér á bakið og segja “ég hefði ekki getað gert þetta án þín, helvítis naglinn þinn”. Samanburður við aðra getur nefnilega verið eitur sem drepur niður draumana þína. Það er frelsandi að þurfa ekki að vera allt fyrir alla og gera bara það sem gefur þér mest. 

Það sem gefur mér mest er að skapa tjáningarform fyrir fólk. Finna leiðir til að sýna stuðning, sýna hluta af persónuleikanum eða hjálpa því að líða vel í eigin skinni. Það er venjulegt að vera öðruvísi og öðruvísi að vera venjulegur. Allir eru eins og enginn er eins og við erum mannleg hvort sem okkur líkar betur eða verr. Við skiptum öllu og engu máli á sama tíma. Eins og einhver sagði þá erum við lífverur með tilfinningar á fljótandi grjóti í alheimi sem er endalaus og jafnframt sífellt að þenjast út. 

Það eina sem ég vil gera er að gleðja fólk og láta fólki líða eins og það sé partur af einhverri heild. Stundum getur nefnilega par af eyrnalokkum gert daginn fyrir einhvern. 

Takk fyrir að lesa, 

Ykkar,

Guðdís